Ljóð vikunnar: Er sólin hnígur

Er sólin hnígur hægt í djúpan sæ

og höfuð sitt til næturhvíldar byrgir,

á svalri grund, í golu þýðum blæ

er gott að hvíla þeim, er vini syrgir.

 

Í hinnstu geislum hljótt þeir nálgast þá,

að huga þínum veifa mjúkum svala;

hver sælustund, er þú þeim hafðir hjá,

í hjarta þínu byrjar ljúft að tala.

 

Og tárin, sem þá væta vanga þinn,

er vökvan, send frá lífsins æðsta brunni;

þau líða eins og elskuð hönd um kinn,

og eins og koss þau brenna ljúft á munni.

 

Þá líður nóttin ljúfum draumum í

svo ljúft, að kuldagust þú finnur eigi,

og fyr en veiztu röðull rís á ný,

og roðinn lýsir yfir nýjum degi.